Ένα κομμάτι Λωτό

  Πόσο ζηλεύω το πλήρωμα του Οδυσσέα… Πόσο θα ήθελα να είχα και εγώ, ένα λωτό. Αυτό το μαγικό φρούτο, που σύμφωνα με τον Όμηρο, μια μπουκιά του ήταν αρκετή, για να ξεχάσεις τα πάντα… Τα πάντα ! Ότι με πλήγωσε… Όλα τα όνειρα που δεν πραγματοποίησα ποτέ… Όλες τις αγάπες που με μίσησαν… Όλες τις φιλίες που με πρόδωσαν… Ότι ήμουν και δυστυχώς, δεν είμαι πια … Ότι ήθελα να γίνω, και ξέρω, πως όσο και αν προσπαθήσω δεν θα γίνω ποτέ… Ότι έψαχνα και ποτέ δεν βρήκα… Κάθε αίσθημα θλίψης, μοναξιάς, ενοχής… Κάθε λάθος που έκανα και δεν ζήτησα συγνώμη… Τα πάντα ! Θα τα ξεχνούσα όλα και θα μπορούσα να κάνω μια καινούργια αρχή.

  Μια καινούργια αρχή, ελεύθερος από τις αλυσίδες, που με κρατάνε πάλι εδώ… Μια καινούργια αρχή, γιατρεμένος από τις ουλές, που στιγματίζουν την ψυχή μου. Μια καινούργια αρχή, καθαρισμένος, από τη σκόνη της παλιάς μου ζωής. Μόνο έτσι θα φύγω, για να μπορώ να προχωρήσω… Μόνο έτσι θα έχω χώρο, για καινούργιες πληγές, για να μπορώ να παλέψω… Μόνο έτσι θα ανοίξω τον εαυτό μου, για να μπορεί να μπει κόσμος να με γνωρίσει…να με γοητέυσει…να με αγαπήσει…

  Είναι ο μόνος τρόπος να σωθώ… Η μόνη διέξοδος στα προβλήματά μου… Να γεννηθώ ξανά και πάλι από την αρχή να ανακαλύψω τον κόσμο. Να ζήσω, πάλι από την αρχή… Να γευτώ, να μυρίσω, να δω, να ακούσω και να αγγίξω, πάλι από την αρχή… Να αγαπήσω, πάλι από την αρχή… Μια δεύτερη ευκαιρία…

  Όμως, πώς μπορώ να αποφύγω τις παγίδες που έπεσα, αν δεν θυμάμαι που βρίσκονταν ? Πώς μπορώ να αποφύγω τους ανθρώπους που με πλήγωσαν, αν δεν  θυμάμαι πως με κοιτούσαν ? Πώς μπορώ να αποφύγω τον πόνο που με σκότωσε, αν δεν θυμάμαι που κρυβόταν ? Πολύ φοβάμαι, ότι πάλι εδώ θα καταλήξω… Μόνος και λαβωμένος, να κλαίω και να ζητάω απεγνωσμένα, ένα κομμάτι λωτό…

Μαγικά Κόλπα

  Από όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι πως λάτρευα να βλέπω μάγους… Με πήγαινε ο πατέρας μου, στα σόου τους και τους παρακολουθούσα, να εκτελούν το ένα μαγικό κόλπο μετά το άλλο. Θα εξαφάνιζαν κουνέλια στα καπέλα τους και θα εμφάνιζαν περιστέρια από τα μανίκια τους. Πράξεις μαγείας, όπως νόμιζα τότε…

  Μεγαλώνοντας, υπήρξα και εγώ, από καιρό σε καιρό, μάγος… Και το μεγαλύτερό μου κόλπο, η εξαφάνιση από την ζωή του πατέρα μου… Όταν πέθανε η μάνα μου και ο πατέρας μου κατέληξε αλκοολικός, συνειδητοποίησα, πως είχα μείνει ορφανή. Το να συνεχίσω να ζω μαζί του, μόνο πόνο μου προξενούσε… Έτσι πήρα την μεγάλη απόφαση και στα δεκαέξι μου, έφυγα από το σπίτι. Η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ… Ή έτσι πίστευα, μέχρι που μπήκε από την πόρτα του νοσοκομείου και τον αντίκρισα…

  Μεγαλώνοντας, υπήρξα και εγώ, από καιρό σε καιρό, μάγος, εκτελώντας πολλά κόλπα… Συγκράτησα την θλίψη μου καλά. Την άρπαζα από τα αυτιά και την πετούσα μέσα στο μαύρο, ημίψηλο καπέλο. Το ξαναφορούσα, με μια βαθιά ανάσα και υποκλινόμουν, καθώς το κόλπο της εξαφάνισης είχε πετύχει…

  Με την εμφάνιση, όμως του πατέρα μου, έκανα ένα κόλπο διαφορετικό. Τράβηξα τα μανίκια μου και ξεπετάχτηκαν από το πουθενά, αισθήματα λησμονιάς. Πήγα να τα πιάσω, να τα βάλω πίσω, μα εκείνα έβγαλαν φτερά και πέταξαν διάσπαρτα. Ο μπαμπάς μου, μου έλειπε περισσότερο από ποτέ… Δεν ήταν όμως περιστέρια, αυτά που ξεπρόβαλλαν από τα μανίκια μου. Ήταν μεγάλα όρνεα, που πετούσαν κυκλικά γύρω από το κεφάλι μου, ψάχνοντας την κατάλληλη στιγμή, να επιτεθούν στην λεία τους. Όμως δεν θα έπεφτα τόσο εύκολα…

  Από όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι πως λάτρευα να βλέπω μάγους… Βέβαια τώρα που μεγάλωσα, συνειδητοποίησα πως δεν επρόκειτο για μάγους, αλλά για ταχυδακτυλουργούς. Τα κουνέλια, δεν εξαφανίζονταν μέσα στα καπέλα, απλά κρύβονταν εκεί… Τα περιστέρια δεν εμφανίζονταν από το πουθενά, απλά υπήρχαν ήδη, στα μανίκια του εκάστοτε ταχυδακτυλουργού…

  Αυτό ήταν που με τρόμαζε περισσότερο. Το γεγονός ότι δεν ήμουν μάγος, αλλά μια απλή ταχυδακτυλουργός. Τα κουνέλια, θα έμεναν πάντα στο καπέλο μου και αντίστοιχα τα περιστέρια, υπήρχαν πάντα στα μανίκια μου. Ήταν μόνο θέμα χρόνου να εμφανιστούν…