Προσευχή

  Εγώ ποτέ μου δεν ήμουν ιδιέτερα θρήσκος. Ναι, πίστευα στο Θεό και πήγαινα συχνότερα από τους περισσότερους, αν και όχι συχνά, στην εκκλησία. Αλλά ποτέ μου δεν πίστεψα στην προσευχή, με την έννοια του να ζητάς κάτι από το Θεό. Είτε ήταν λεφτά, είτε υγεία, είτε ευτυχία. Απλά δεν πιστεύω πως έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Ο Θεός, δεν μπλέκεται στις ζωές μας. Δεν υπάρχουν θαύματα, απλά τύχη. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Θεός εμπλέκεται στις ζωές μας… Όχι, όταν στον επάνω όροφο του νοσοκομείου, εκείνη την στιγμή, κάποιο παιδί πέθαινε από καρκίνο. Όχι, όταν όλα αυτά συμβαίνουν γύρω μας… Όχι, όταν η Karen, η κοπέλα που αγαπώ, είναι ακόμα σε κόμμα.

  Ο Θεός δεν μας βοηθάει ενεργά, αλλά ούτε μας τιμωρεί. Απλά υπάρχει και μας βοηθάει να συνέχισουμε τις ζωές μας, γιατί μας βοηθάει να πιστεύουμε ότι υπάρχει κάποιος θεός. Μας συμφέρει να νομίζουμε πως κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος για την ζωή μας, για να μην ενοχοποιούμε τους εαυτούς μας. Μας συμφέρει να νομίζουμε πως τα θαύματα υπάρχουν, για να μην χάνουμε ελπίδα. Αλλά η πικρή αλήθεια είναι, πως όσο και αν προσευχηθείς, όσο και αν ζεις την ζωή σου μακριά από την αμαρτία και δίπλα στην αγάπη για όλους, όσο και αν νιώθεις δίπλα στον Θεό, στο τέλος, πάλι στο χώμα θα καταλήξεις και εσύ και αυτοί που αγαπάς. Ο Θεός θα είναι δίπλα σου, θα σου κρατάει το χέρι, αλλά δεν θα σε σώσει, όταν η καταστροφή, όποια και αν είναι, σε πλησιάζει. Απλά θα σε φιλήσει στο μέτωπο για καληνύχτα και θα σου πει, πως όλα θα πάνε καλά…

  Όλα αυτά τα ήξερα, τα πίστευα και τα πιστεύω ακόμη. Παρόλα αυτά, εκείνη τη μέρα, πήγα και άναψα ένα κερί. Πήγα μπροστά από μία θέση, γονάτισα, έσκυψα το κεφάλι και προσευχήθηκα… Προσευχήθηκα για την Karen, για την οικογένεια μου, για τους φίλους μου, ακόμα και για την Martha, το κορίτσι που μόλις είχα γνωρίσει… Μα πάνω από όλα, προσευχήθηκα για εμένα…για τη δική μου σωτηρία…

Η πιο γλυκιά αυτοκαταστροφή

  Όλοι μας έχουμε αυτήν την Ελπίδα. Την Ελπίδα πως μία μέρα, η ζωή σου θα γυρίσει ανάποδα. Σαν ταχυδακτυλουργός, θα τραβήξει την κουρτίνα, πίσω από την οποία κρύβονται τα όνειρα σου. Θα την τραβήξει και θα εμφανίσει έναν άλλο κόσμο. Ένα κόσμο γεμάτο μαγεία, όπου όλα είναι πιθανά. Ένα κόσμο, όπου τα όνειρα περπατούν μαζί σου, δίπλα σου και γύρω σου, ελεύθερα να διαμορφώσουν τον κόσμο, όπως εκείνα θέλουν. Αυτή η Ελπίδα, είναι τελικά, ο μεγαλύτερος μάγος… Με μια δόση χρυσόσκονη, μεταμορφώνει τον κόσμο γύρω σου, σε αυτό που πραγματικά θέλεις να είναι. Όχι επειδή είναι μαγική. Όχι. Ο κόσμος δεν αλλάζει. Μένει σταθερός. Κρύος, σκοτεινός και γεμάτος υγρασία, σαν παλιό κελάρι. Και η Ελπίδα, βρίσκει ένα σκονισμένο μπουκάλι κρασί και σου το σερβίρει. Σε μεθάει και σε παραπλανά Δεν βλέπεις φως, επειδή υπάρχει παράθυρο ή κάποια έξοδος διαφυγής. Βλέπεις φως, γιατί σε έχει τυφλώσει η χρυσόσκονη, που σου έριξε στα μάτια. Δεν αισθάνεσαι ζεστασιά, επειδή ο κόσμος είναι φιλόξενος. Αισθάνεσαι ζεστασιά, επειδή ήπιες παραπάνω κρασί. Και έτσι, τυφλός και μόνος, παραμένεις κλειδωμένος στο κελάρι, πεπεισμένος πως ζεις σε παλάτι. Η πιο γλυκιά αυταπάτη…

   Μέχρι την επόμενη μέρα, όπου ξυπνάς με πονοκέφαλο και ξεραμένο στόμα. Τα μάτια τσούζουν από την χρυσόσκονη και το στομάχι σφαδάζει από το κρασί. Και τότε βλέπεις. Το φράγμα της πραγματικότητας σπάει στο μυαλό σου και η λογική ξεχύνεται, ποτάμι ορμητικό. Σε χτυπάει άγρια και σε παρασέρνει. Σε πάει από βράχο σε βράχο, δείχνοντας σου, σε κάθε έναν, το κάθε ψέμα που πίστεψες Την κάθε όαση που είδες. Και στο τέλος, σε ξεβράζει σε μία στεριά, γυμνό από ότι αγάπησες. Με σώμα γεμάτο πληγές, από το κοφτερό μαχαίρι της αλήθειας. Και από πάνω σου, η Ελπίδα. Σε κοιτάει και γελάει. Υποκλίνεται και δέχεται χειροκρότημα για το σπουδαιότερο της κόλπο. Απλώνει το δεξί της χέρι και σε βοηθάει να σηκωθείς. Όμως στο άλλο, το αριστερό, κρατάει μια τσάντα με όλα τα σύνεργα. Χρυσόσκονες, ποτά και τα καινούργια σου όνειρα. Το παιχνίδι είναι ήδη στημένο. Όμως, αν δεν της δώσεις το χέρι, πώς μπορείς να σηκωθείς ? Πώς μπορείς να αντέξεις τον πόνο, αν δεν την αφήσεις να σου ρίξει λίγη χρυσόσκονη και να σου βάλει λίγο κρασί ? Η πιο γλυκιά αυτοκαταστροφή…