Όλοι μας έχουμε αυτήν την Ελπίδα. Την Ελπίδα πως μία μέρα, η ζωή σου θα γυρίσει ανάποδα. Σαν ταχυδακτυλουργός, θα τραβήξει την κουρτίνα, πίσω από την οποία κρύβονται τα όνειρα σου. Θα την τραβήξει και θα εμφανίσει έναν άλλο κόσμο. Ένα κόσμο γεμάτο μαγεία, όπου όλα είναι πιθανά. Ένα κόσμο, όπου τα όνειρα περπατούν μαζί σου, δίπλα σου και γύρω σου, ελεύθερα να διαμορφώσουν τον κόσμο, όπως εκείνα θέλουν. Αυτή η Ελπίδα, είναι τελικά, ο μεγαλύτερος μάγος… Με μια δόση χρυσόσκονη, μεταμορφώνει τον κόσμο γύρω σου, σε αυτό που πραγματικά θέλεις να είναι. Όχι επειδή είναι μαγική. Όχι. Ο κόσμος δεν αλλάζει. Μένει σταθερός. Κρύος, σκοτεινός και γεμάτος υγρασία, σαν παλιό κελάρι. Και η Ελπίδα, βρίσκει ένα σκονισμένο μπουκάλι κρασί και σου το σερβίρει. Σε μεθάει και σε παραπλανά Δεν βλέπεις φως, επειδή υπάρχει παράθυρο ή κάποια έξοδος διαφυγής. Βλέπεις φως, γιατί σε έχει τυφλώσει η χρυσόσκονη, που σου έριξε στα μάτια. Δεν αισθάνεσαι ζεστασιά, επειδή ο κόσμος είναι φιλόξενος. Αισθάνεσαι ζεστασιά, επειδή ήπιες παραπάνω κρασί. Και έτσι, τυφλός και μόνος, παραμένεις κλειδωμένος στο κελάρι, πεπεισμένος πως ζεις σε παλάτι. Η πιο γλυκιά αυταπάτη…
Μέχρι την επόμενη μέρα, όπου ξυπνάς με πονοκέφαλο και ξεραμένο στόμα. Τα μάτια τσούζουν από την χρυσόσκονη και το στομάχι σφαδάζει από το κρασί. Και τότε βλέπεις. Το φράγμα της πραγματικότητας σπάει στο μυαλό σου και η λογική ξεχύνεται, ποτάμι ορμητικό. Σε χτυπάει άγρια και σε παρασέρνει. Σε πάει από βράχο σε βράχο, δείχνοντας σου, σε κάθε έναν, το κάθε ψέμα που πίστεψες Την κάθε όαση που είδες. Και στο τέλος, σε ξεβράζει σε μία στεριά, γυμνό από ότι αγάπησες. Με σώμα γεμάτο πληγές, από το κοφτερό μαχαίρι της αλήθειας. Και από πάνω σου, η Ελπίδα. Σε κοιτάει και γελάει. Υποκλίνεται και δέχεται χειροκρότημα για το σπουδαιότερο της κόλπο. Απλώνει το δεξί της χέρι και σε βοηθάει να σηκωθείς. Όμως στο άλλο, το αριστερό, κρατάει μια τσάντα με όλα τα σύνεργα. Χρυσόσκονες, ποτά και τα καινούργια σου όνειρα. Το παιχνίδι είναι ήδη στημένο. Όμως, αν δεν της δώσεις το χέρι, πώς μπορείς να σηκωθείς ? Πώς μπορείς να αντέξεις τον πόνο, αν δεν την αφήσεις να σου ρίξει λίγη χρυσόσκονη και να σου βάλει λίγο κρασί ? Η πιο γλυκιά αυτοκαταστροφή…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου