Εγώ ποτέ μου δεν ήμουν ιδιέτερα θρήσκος. Ναι, πίστευα στο Θεό και πήγαινα συχνότερα από τους περισσότερους, αν και όχι συχνά, στην εκκλησία. Αλλά ποτέ μου δεν πίστεψα στην προσευχή, με την έννοια του να ζητάς κάτι από το Θεό. Είτε ήταν λεφτά, είτε υγεία, είτε ευτυχία. Απλά δεν πιστεύω πως έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Ο Θεός, δεν μπλέκεται στις ζωές μας. Δεν υπάρχουν θαύματα, απλά τύχη. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Θεός εμπλέκεται στις ζωές μας… Όχι, όταν στον επάνω όροφο του νοσοκομείου, εκείνη την στιγμή, κάποιο παιδί πέθαινε από καρκίνο. Όχι, όταν όλα αυτά συμβαίνουν γύρω μας… Όχι, όταν η Karen, η κοπέλα που αγαπώ, είναι ακόμα σε κόμμα.
Ο Θεός δεν μας βοηθάει ενεργά, αλλά ούτε μας τιμωρεί. Απλά υπάρχει και μας βοηθάει να συνέχισουμε τις ζωές μας, γιατί μας βοηθάει να πιστεύουμε ότι υπάρχει κάποιος θεός. Μας συμφέρει να νομίζουμε πως κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος για την ζωή μας, για να μην ενοχοποιούμε τους εαυτούς μας. Μας συμφέρει να νομίζουμε πως τα θαύματα υπάρχουν, για να μην χάνουμε ελπίδα. Αλλά η πικρή αλήθεια είναι, πως όσο και αν προσευχηθείς, όσο και αν ζεις την ζωή σου μακριά από την αμαρτία και δίπλα στην αγάπη για όλους, όσο και αν νιώθεις δίπλα στον Θεό, στο τέλος, πάλι στο χώμα θα καταλήξεις και εσύ και αυτοί που αγαπάς. Ο Θεός θα είναι δίπλα σου, θα σου κρατάει το χέρι, αλλά δεν θα σε σώσει, όταν η καταστροφή, όποια και αν είναι, σε πλησιάζει. Απλά θα σε φιλήσει στο μέτωπο για καληνύχτα και θα σου πει, πως όλα θα πάνε καλά…
Όλα αυτά τα ήξερα, τα πίστευα και τα πιστεύω ακόμη. Παρόλα αυτά, εκείνη τη μέρα, πήγα και άναψα ένα κερί. Πήγα μπροστά από μία θέση, γονάτισα, έσκυψα το κεφάλι και προσευχήθηκα… Προσευχήθηκα για την Karen, για την οικογένεια μου, για τους φίλους μου, ακόμα και για την Martha, το κορίτσι που μόλις είχα γνωρίσει… Μα πάνω από όλα, προσευχήθηκα για εμένα…για τη δική μου σωτηρία…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου